Nieuwsgierigheid

Het begrip horizonversmelting, afkomstig uit de hermeneutiek, verwijst naar het proces waarbij de eigen ervaringshorizon in dialoog treedt met die van een ander. Begrijpen ontstaat niet doordat beide perspectieven samenvallen, maar doordat zij elkaar wederzijds verruimen. Deze omschrijving blijft noodzakelijk algemeen, zij zegt immers weinig over het specifieke thema, de niche van interesse, of de reeds verworven kennis waarmee iemand een onderwerp benadert. Juist daarom is bedachtzaamheid hier geen vrijblijvende aanbeveling, maar een wezenlijk onderdeel van het verstaan. Soms banaal, doch niet te onderschatten.

In termen van kwetsbaarheid, overprikkeling en overweldiging leent het beeld zich voor verschillende doeleinden, zelfs in die mate dat communicatie eerder een verwarrende kwelling wordt dan dat überhaupt enig gedeeld ‘verstaan’ kan gerealiseerd worden. En hoe bizar het ook lijkt, het gemeenschappelijke beeld verandert daarom niet, het zegt dat verschillende paden ook tot diverse kloven kan leiden. In andere woorden, nieuwsgierigheid of leergierheid kan als een positieve eigenschap gezien worden, het kan ook leiden tot een uiterst benarde positie wanneer niet een omgeving gevonden wordt waarin het zelf kan en mag gedijen. Tot slot, met een knipoogje naar zij die ons trachten te helpen, in termen van mindfulness, stel je tussen duim en wijsvinger een rozijn voor. Echter, voel je niet verplicht.