Hyperfocus

Volgens sommigen staat Chronos voor continuïteit, en betekent Kairos juist een tijdelijke onderbreking daarvan. Tijdens dat interval vergeten we als het ware de kloktijd en komen we in een andere tijdervaring terecht, die potentieel onverwachte inzichten voor ons in petto heeft. In voorkomend geval stelt zich de vraag hoe we met dergelijke impulsen omgaan, en hoe ze zich verhouden tot het tijdsgewricht waarin we leven. Dit brengt ons tot het fenomeen hyperfocus, dit is een periode van intense aandacht voor een onderwerp van interesse.

Paradox

Gegeven een overvloed aan onderwerpen die tot onderwerp van aandacht kunnen gemaakt worden, is het ook hier geen zaak een complex verhaal te brengen. Het tegendeel kan gesteld worden, dat mensen aandacht kunnen hebben voor zaken die nu net in deze complexiteit onderbelicht blijven. De paradox, ondanks van neurodiverse mensen vaak gezegd wordt snel afgeleid en impulsief te zijn, kunnen ze zich ook extreem concentreren. Dit is theorie, anders is de beleving wanneer mensen zich niet gehoord voelen en ook geen kanaal vinden om zich te verbinden met, en dat hoeft niet te betekenen hetzelfde interessegebied, gelijkgestemden.

Kunst

In praktijk bestaan er veel kunstvormen, vaak zijn ze ook politiek geladen. Binnen het kader van kwetsbaarheid en hyperfocus is dat, tenzij iemand die connotatie wil maken, veel minder van belang, het is nu net zoeken naar een veilige en vertrouwde omgeving om expressie te kunnen geven aan wat innerlijk speelt. Dit is een subjectieve beleving, sterk afhankelijk van het curriculum vitae van het zelf. Tegelijk is er een overvloed aan kunstwerken, alsof, in filosofisch perspectief, heel het leven een kunstwerk zou kunnen zijn. En dat is niet zozeer verzinsel uit het brein van ontheemde zielen, kunst laat toe het onzegbare zichtbaar te maken.

Absurd

Toegegeven, de lezer heeft maar weinig aan dit beeld, zelfs absurd, het heeft niets met kunst te maken, volkomen belachelijk. Sterker, een kind van zes kan dit gemaakt hebben, het is een allegaartje van betekenisloze vegen en vormen, niet meer, niet minder. Enigszins voorbij aan deze oprisping, wordt het verhaal misschien heel anders. Dit beeld kan immers ook opgemaakt zijn geweest door iemand die zich heel kwetsbaar voelt, nog amper woorden vindt om te duiden wat er in het innerlijke speelt. We weten dat niet, het vereist dialoog met de betrokkene die daar misschien niet eens toe bereid is, of zelfs niet eens toe in staat is.

Mysterie

De moraal is dat hyperfocus voor de betrokkene misschien wel kan leiden tot een aantal verhelderende inzichten, maar geen manier vindt om er expressie aan te geven. Tenzij, zoals in het voorbeeld gesimuleerd, een schijnbaar ongeordend geheel aan ‘vegen en vormen’, zonder bijkomende toelichting. Tegelijk, in hoeverre daartoe al enige interesse bestaat, het impliceert van de toeschouwer, om tot de kern van een gegeven ‘kunstwerk’ door te dringen, ook een vorm van hyperfocus. In termen van procesfilosofie zijn dat twee verschillende dingen, zodat des levens veel ‘kunstwerken’ ook eeuwig in een wolk van mysterie kunnen blijven hangen.