Het valt moeilijk te ontkennen dat individuen niet los staan van hun omgeving. Een heel ander gegeven is de innerlijke belevingswereld, wat we waarnemen, hoe we dit interpreteren, onze respons daarop, en wat onze aspiraties zijn. In termen van kwetsbaarheid kan dit ook dermate complex worden dat externe hulp eerder nood dan keuze is. Op deze manier komen we misschien in aanraking met innerlijke dynamismen waar we eerder nooit echt bij stilgestaan hebben, dit kan zowel intrigeren, fascineren als confronteren. Wat simpel lijkt, niet simpel.
Kader (1)
De innerlijke criticus is de strenge, oordelende stem in je hoofd die je vertelt dat je niet goed genoeg bent, je vergelijkt met anderen en je bekritiseert wanneer je een fout maakt. Dit stemmetje ontstaat vaak in je jeugd als een beschermingsmechanisme tegen afwijzing en pijn, maar zorgt in de praktijk vaak ook voor onzekerheid en ongezonde stress. Tal van workshops bieden ons, ongeacht welke kwetsbaarheid, de kans om hier beter mee te leren omgaan.
Kader (2)
Binnen ACT-kaders kunnen we de innerlijke criticus maar moeilijk wegdenken, net zoals termen zoals hexaflex en memeplex gangbaar zijn. Dit maakt misschien wat onwennig, het is vakjargon binnen het domein van de psychologie. Een hexaflex baseert zich op zes pijlers, hierbinnen de keuze uit een reeks kernwaarden die voor elke deelnemer anders kan zijn. Het is letterlijk al doende leren, en naar ieders rtime, specifieke niche van interesse en gevoeligheid is professionele begeleiding als kaderbewaarder geen overbodige luxe. Sterk generaliserend is het hexaflex-model wel voor iedereen hetzelfde, dit vormt de basis.
Kader (3)
Onderhavig een niet-limitatieve lijst met kernwaarden, in dit geval zo opgemaakt dat we zouden kunnen spreken over bijvoorbeeld A6, D11 of C13. Ook dit schema pretendeert niet meer te zijn dan een raster. De coderingen krijgen pas betekenis wanneer we dezelfde afspraak delen, net zoals coördinaten, woordwaarden of andere symbolische systemen slechts functioneren binnen een gedeeld referentiekader. Het raster ordent, maar oordeelt niet. Het helpt spreken over waarden, zonder de mens tot een schema te reduceren.
Frictie
In praktijk mag het duidelijk zijn dat niet elke kernwaarde onze voorkeur geniet. Dit betekent dat er op diverse domenen niet enkel kloven kunnen ontstaan, maar ook fricties. In termen van kwetsbaarheid is dit niet onbelangrijk, veel vaker zijn we ons immers ook niet bewust van hoe dergelijke processen precies werken. In die zin is het een leerproces waarin onze aspiraties niet alleen veranderlijk zijn, maar ook, collectiever gezien, het aantal variaties ontelbaar. Een ideaal is hierin toch enige ludiciteit te bewaren, maar dat is, net omwille van het potentieel aan conflict, overprikkeling en overweldiging, makkelijker gezegd dan gedaan.
