Aspiraties

Binnen de opdracht van de portfolio werd gevraagd om onze ervaringen binnen de GGZ te delen, een en ander tracht ik te koppelen aan m’n aspiraties. Belangrijk voor ervaringsdeskundigen is dat ze mogen spreken en handelen vanuit hun eigenheid en/of authentieke levenservaringen, dit kan uiteraard voor iedere cursist anders zijn. Als introductie verwijs ik hier graag naar de besluitvormingstheorie van Herbert Simon, ook deze theorie acht ik niet onbelangrijk binnen het kader van m’n aspiraties en de sleutelrol die de GGZ hier naar mijn mening in speelt.

Rationaliteit

Herbert Simon verwijst in z’n werk naar de elementen van beperkte- en/of begrensde rationaliteit, hiermee zeggend dat we niet altijd over voldoende informatie beschikken om een gegeven situatie te kunnen beoordelen. Hierbij, het ontbreken van informatie kan – zelfs totaal ongewild – leiden tot perverse effecten die ons op deze of gene manier laten reageren waardoor heel wat meningsconflicten ontstaan en/of worden gecultiveerd. Zonder in detail te willen gaan, Herbert Simon formuleerde een aantal axioma’s ter beschrijving van z’n besluitvormingstheorie:

  1. de mens kan onmogelijk alle alternatieven voor een beslissing kennen.
  2. de alternatieven die hij kent, kan hij niet alle simultaan vergelijken.
  3. als gevolg van de eerste twee axioma’s zal men niet het optimale alternatief kiezen.
  4. de mens beschikt over een set routineacties.
  5. deze routineacties bestaan alle los van elkaar.
  6. elk probleem wordt simultaan met het bestaande doel en middelen beschouwd.
  7. als gevolg van 4 en 5 zal 2 pas in werking treden als routineacties niet meer volstaan.

Centraal

Binnen m’n herstelonderzoek heeft deze theorie een bijzondere plaats gekregen maar heeft me naar mijn mening ook in een lastig parket gebracht, eerder willens nillens. Namelijk, door intensief m’n aandacht te richten op reeds beschikbare alternatieven ben ik me ook steeds bewuster geworden van een realiteit die anderen misschien willen omschrijven als een ‘tragische absurditeit’ en/of de ‘waan van de dag’. Dit zijn nu geen stellingen meer die uit de lucht komen vallen maar degelijk te onderbouwen via rationele deductie en bijhorende elaboratie.  En zo ervaar ik het ten diepste, uiteindelijk heeft m’n herstelonderzoek geleid tot een preoccupatie die door anderen op verschillende manieren gepercipieerd kan worden, voor mezelf is het echter een innerlijke gewetenslast die 24/7 m’n leven, psychisch lijden en aspiraties voedt. Dit brengt me tot m’n ervaringen binnen de GGZ.

Averechts

Binnen de cursus hebben we veel geleerd, zo hebben we bijvoorbeeld gezien wat ‘copingstijlen‘ zijn en wat ‘actief luisteren‘ betekent. In m’n contacten met GGZ-hulpverleners ben ik daar gaandeweg steeds alerter voor geworden waardoor ik eerder paradoxaal een averechts effect waarnam, alsof sommige hulpverleners zelf ook getuigen van ontwijkend gedrag vis à vis bepaalde problemen die worden aangekaart. Naar mijn bescheiden mening gebeurt dit eerder ongewild en/of onbewust maar het betekent mi wel dat wantrouwen jegens de GGZ gecultiveerd kan blijven worden, een kwestie van perceptie. Zie hier ook de reden voor m’n tweede presentatie, dit met als doel om hier op een speelse manier meer inzicht in te kunnen verwerven. Sowieso, ervaring leert dat een en ander ook kan leiden tot heel wat chaotische verwarring, wat schijnbaar tegengesteld is aan dat wat we onder ‘herstel’ willen begrijpen.

Sleutelrol

In tegenstelling tot m’n kritiek, door m’n herstelonderzoek ben ik ook de maatschappelijke functie van de GGZ steeds hoger in het vaandel gaan dragen. Zonder allerhande studiewerk en beproeving had ik immers misschien nooit tot – ondanks dubbel – herstel kunnen komen, als een worsteling naar steeds meer bewustwording. Het is natuurlijk één ding om hierover verklaringen af te leggen, het is nog een ander om diverse problemen ook effectief aan te pakken. Om deze reden zie ik dan ook een sleutelrol voor de GGZ weggelegd, zeker nu er ook rijkelijk gewag wordt gemaakt van het brede begrip ‘paradigmashift‘. Aan wetenschappelijk doordachte verklaringen ontbreekt het mi geenszins maar dat wil duidelijk niet zeggen dat deze ook maatschappelijk gedragen worden. Dit brengt me tot een innerlijke tweestrijd, of stel ik dan toch zo’n ‘onverbiddelijk hoge eisen’ zoals m’n diagnoses bij aanvang suggereren?

Herkenning

Middels deze cursus bij Thomas More Hogeschool kon ik m’n eerdere bevindingen bevestigd zien, dat is het goede nieuws. Op mijn manier heb ik in eer en geweten getracht daar een aantal redenen voor aan te geven, door m’n psychische kwetsbaarheid en bijhorende vermoeidheid kan ik er echter slechts naar vingerwijzen in de hoop dat de GGZ er ook (h)erkenning en genoegdoening in mag vinden. Dit alles kostte me veel moeite maar uiteindelijk heb ik – paradoxaal genoeg – niets nieuws te vertellen. Ik meen hiermee de opdracht naar behoren te hebben vervuld en laat het finale oordeel graag over aan de met stip gewaardeerde moderatie en docenten die zich nobel bekommeren om het lijden van anderen. Wat rest is een postludium. (lees meer)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s